نامه ای به خدا
سلام. خوبی؟ من خوب نیستم...
خدا... صدامو می شنوی؟ دارم دوباره برات نامه می نویسم...
می خوام دوباره از غصه هام بگم... خدا... غصه ی من... غصه ی همه... خدایا... عشق... تو
آفریدی؟! تو گفتی عاشق باشیم... خدایا... این چه زجری است؟ این چه حسی است؟ خدایم...
چه می کنی با ما... چرا باید ببینم؟ چرا باید باشم و شاهد باشم که چه داری می کنی با من؟!
خدا... مرا یادت هست؟ غصه های دیروز و خاطرات امروزم را می دانی؟ چه داری می کنی با من؟
خدا... قبل از مادر و پدرم، تو خواستی که من باشم...
خدا... این چه عذابی است... خدایا... من تو را می خواهم... نزدیک نزدیک... همین حالا... همین
جا... خدایا... بخواهم... همین طور... خدایا... خواهش می کنم بخواهم که بیایم در کنارت...
خدایا... چه کردی با دلم؟ چه کردم با خودم؟ چه می کنم با زندگیم؟ خدایا...چرا می گذاری نابود کنم
وجودم را... پای عشق... پای وجود کسی که معنای زندگی را در چشمان بی اعتنایش می بینم...
خدایا... چه کردم با عشق؟ تا کجا پایینش آوردم این تنها خلق برتر از آدمیزادت را... خدا... چه کردم با
تو... خدایم... تا کجا تاوان احساسی را دهم که خیلی وقت است که می دانم باید فراموشش کنم...
خدا... این بغض تا کجا می خواهد همراهی ام کند؟...
خدا... همه ی نامه هایم را نگه می دارم تا خودم به دستت بدهم...
مرا زودتر پیش خودت ببر...
خواهش می کنم...
خواهش می کنم...
خواهش می کنم...
مروارید
۱۰/اردی جهنم/۱۳۸۶
ساعت ۴.۴۸ بعد از ظهر