تاوان سنگین کدام اشتباه من است
و کاش می گفت،
به کدامین گناه نکرده مجازاتم می کند!
و این کاش ها چقدر فکرم را مشغول کرده است.
فقط کاش بداند..............
مرعوب سکوت، بی تفاوتی یا وا پس زنی نمی شود.
می داند در پس نقاب یخین بر چهره ی مردمان، قلبی آتشین نهفته است...
پس بیشتر از دیگران خطر می کند،
پیوسته عشق معشوقش را می جوید،
هر چند حاصلش بارها " نه " شنیدن باشدو
بارها بازگشتن به خانه ویران، یا احساس راندگی با جسم و جان.
هنگام برخاستن به جست و جوی آنچه لازم است تسلیم ترس نمی شود.
او بدون عشق هیچ است..........
و من می خواهم که رزم آور باشم!
اما حیف...................
تنها نتیجه ی حاصل "نمی دانم" بود.
و شاید تنها گناه من همین
ندانستن
است.
و
کاش او به من در حل این مشکل کمکی میکرد!
قرعه ی کار به نام من دیوانه زدند
می خوام چیزی بگم اما
این بیت
همه ی حرفام رو می زنه!
تا فكر كنيم
اصلا درباره ي چه چيزي حرف مي زنيم؟
فكر مي كنم خوب است حالا كه او خودش خواسته حرف نزنم ،
من هم كمي به گذشته فكر كنم!
چه حرف هايي زدم و چه چيز هايي گفتم؟
آيا حالا هم اگر به گذشته برگردم ، همين حرف ها را مي زنم؟؟؟!!!
....
....
....
....
مي دانم كه مي زدم!
.................................................................................................................................
.................................................................................................................................
.................................................................................................................................
................................................................................................................................
................................................................................................................................
...............................................................................................................................
بعضی وقتا حرفای آدما تو سکوت اون قدر بلنده که کمتر کسی می تونه بشنوه
ولی باید کسی بخواد این حرفها رو بشنوه اون وقت............................
او نخواست.
دیروز خیلی روراست گفت که نمی خواد.
اگه دست من بود
روز نهم بهمن ماه
رو از تموم تقویم ها خط می زدم.
فقط همین!
به هر موجی که می گفتم غم خویش سری می زد به سنگ و باز می گشت
دیشب من درد های دلم را به خدا گفتم، آسمان هم شنید، تا صبح هم نالید....
نمی دانم شاید باید پس از گذراندن شبی مثل دیشب به خود بگویم :"اشتباه کردم."
اما من به یک چیز معتقدم:
احساس آدمها هرگز غلط نمی شود.
اما کارهایی که افراد در قبال این احساس انجام می دهند، گاهی غلط می شود
و من جزء همین دسته از آدمهام.
چقدر سخت بود لحظه ای که به امید دیدن نامت،قسمت "نظرات" ام را باز کردم ولی هیچ ندیدم.
چقدر سخت است لحظه ای که که احساس کنم برایت مهم نیست من چه می گویم و
چقدر سخت خواهد بود زمانی که تصور می کنم تو می خواهی به من چه بگویی.
و چه کسی است که می گوید:
ده روزه ی عمر با همه سختی
انصاف اگر دهیم شیرین است!
خودت قضاوت کن...
من دو ماه است زندگی ندارم،این کجای انصاف است؟؟؟؟
نمی دانستی،می ترسیدم.
می دانی،می ترسم.
می گویم،می ترسم.
نمی گویم،می ترسم.
نمی گویی،می ترسم.
من فقط می ترسم. تا حالا این قدر آینده برایم مبهم و تاریک نبود!
تا حالا،هیچ وقت!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
می کند ادامه ی مطلب را انتخاب ، برای آمدنش صبر و برای خواندنش وقت بگذارد...
من دلم می خواست "او" می خواند، دلم می خواست می دانست جایی در این فضای مجازی برای
خودم باز کرده ام و از او می نویسم.دلم می خواست باور می کرد:
دوستش دارم!