دوست!!!

             "نوشتن انفجار قلب است در سکوت و پس از آن دیگر هیچ..."

       اما بسیار زمانی است که دیگر انفجار قلبم را با نوشتن آرام نمی کنم. حالا در لحظات حساس،

  این قطرات گرم اشک هستند که سعی می کنند آرامم کنند اما افسوس که تنها نتیجه ی گریه های

  بی صدای شبانه ام، چیزی نیست جز دو چندان شدن بغضی که شاید از پنجم اردی بهشت امسال

  در گوشه ای از قلبم خانه کرده است!

       زمانی شاید بسیار دور، هجوم کلمات از جاری شدن اشک برایم آسان تر بود اما حالا این اشک ها،

   همان خون بهای عمر رفته ام، بدون اختیار جاری می شوند و تنها نقش من این است که به انتظار

  آخرین قطراتش باشم.....

       همان زمان دور، دستان سرد دوستی، نوازشگر چشمان گرم و پر اشکم بود اما حالا شاید تنها دلیل

   گریه هایم، وجود کسی باشد که من دوست می خواندمش..... حالا زمان درازی را در این فکر سپری

   می کنم که کجایند دوست هایی که چشمان داغم را لمس کنند؟.... اشک هایم را نظاره گر باشند و

  شانه های لرزانم را در دست بگیرند؟

     شاید همه ی این اتفاق ها، نتیجه ی یک لحظه غفلت باشد و یا شاید هم کمی عجله!؟!

 

درد جان!...

 به سوی تو،

             به شوق روی تو،

                               به طرف کوی تو،

                                                     سپیده دم آیم، مگر تورا جویم... بگو کجایی؟

 نشان تو گه از زمین گاهی

                        زآسمان جویم

                                          ببین چه بی پروا ره تو می پویم... بگو کجایی؟

 کی رود رخ ماهت از نظرم،

                     به غیر نامت کی نام دگر ببرم،

                                         مگر تو را جویم، حدیث دل گویم بگو کجایی ؟

 به دست تو دادم، دل پریشانم دگر چه خواهی؟....

                                       فتاده ام از پا بگو که از جانم دگر چه خواهی؟

 یک دم از خیال من... نمی روی ای غزال من

      دگر چه پرسی ز حال من..... تا هستم من

         اسیر کوی توام... به آرزوی توام...

                                      مگر تو را جویم، حدیث دل گویم، بگو کجایی؟

 به دست تو دادم، دل پریشانم دگر چه خواهی؟...

                                      فتاده ام از پا بگو که از جانم دگر چه خواهی؟...

 

پ.ن۱. گاهی تنها چیزهایی که به آن می اندیشم همین ها هستند... و

                                          گاهی به راستی از خود می پرسم "دگر چه خواهد؟"